Remember, rememember, kiedyś zeżre cię gender

Zapytałam mojego tatę, czy wie, co to jest gender. Powiedział, że gender jest wtedy, gdy on przynosi pieniądze mamie, a mama wydziela mu z tego niewielką część, dołącza do nich listę i wysyła na zakupy, a później jeszcze żąda reszty. 
Gender się nie należy bać, gender jest wszędzie, tylko nie wszyscy to zauważają. Ale już przecież na wiedzy o społeczeństwie w pierwszej klasie gimnazjum uczyliśmy się, że każdy z nas ma do wypełnienia jakąś rolę. W zasadzie nie jedną. Zgadzamy się, że jesteśmy dziewczynami lub chłopakami, a w związku z tym córkami lub synami, uczennicami i uczniami, katoliczkami i kibicami. A później stajemy się buntowniczkami i rebeliantami, podróżniczkami i włóczykijami, kobietami albo mężczyznami. 
Olga Tokarczuk mówi w swoim eseju Heterotopia (można go znaleźć m.in. w zbiorze pt. Moment niedźwiedzia – oczywiście nie kupiłam go przez nazwisko autorki, ale z powodu świetnego niedźwiedzia w tytule i na okładce; jestem Irvingową fetyszystką, wszyscy już chyba wiemy, jak bardzo mój ulubiony John kocha te wielkie śmierdzące bydlaki), że to przez ewolucję. Na początku mężczyźni byli silni, więc szli polować, a kobiety rodziły dzieci i opiekowały się nimi. I wówczas, w prehistorii było to całkiem logiczne. Ale teraz? Kiedy siła fizyczna nie liczy się tak bardzo, a przynajmniej nie tyle, co zdolności, doświadczenie i intelekt? Ewolucja to nie historia, tylko proces nie do zatrzymania. Skoro ryby wyewoluowały w dinozaury, a tygrysy szablozębne w zgrabne dachowce bez wady zgryzu, to czemu nie może ewoluować płeć? Zmienia się środowisko, zmieniają się warunki naszego życia, tylko poglądy niektórych zamkniętych na postęp ludzi nie chcą się zmienić. Choć nie zgadzam się z wieloma poglądami Tokarczuk, to kilka z nich, a zwłaszcza ten wywod o gender, brzmi naprawdę logicznie.
Tak, jak nie przeszkadza mi homoseksualizm, tak i transseksualizm [oraz transgenderyzm! – wspomniany już Irving, w swojej najnowszej powieści W jednej osobie używa tych pojęć zamiennie, choć ja sama nie byłabym do końca przekonana o słuszności tego zabiegu (literackiego, w ramach używania terminologii, kwestie wymiany narządów płciowych pozostawmy zainteresowanym)] nie napawa mnie ani lękiem, ani obrzydzeniem. Wręcz przeciwnie, zawsze chciałam mieć koleżankę, która kiedyś była mężczyzną oraz odwrotnie (wiem, traktuję ludzi bardzo przedmiotowo, tworząc ze swoich przyjaciół jakąś porąbaną kolekcję, ale moja miłość do nich jest prawdziwa i wolna od konsumpcjonizmu). Ale ja to ja. I na pewno nie jestem przedszkolanką z Rybnika. Ciekawym doświadczeniem byłoby zorganizowanie dzieciakom w podstawówce albo gimbazie jakichś zajęć, na które chłopaki mieliby przyjść przebrani za dziewczyny (wtedy dowiedzieliby się, jak bardzo niewygodne potrafią być rajstopy), a dziewczyny za chłopaków (wówczas mogłyby zrozumieć, że nie zawsze trzeba się pindrzyć godzinami, bo ważna jest wygoda). I rozmawiać o istotnych problemach związanych z walką płci przy zabawie. Na pewno byłoby zabawnie. Pamiętam zresztą z podstawówki, iż kiedy facet przebiera się za babę, zawsze jest kupa śmiechu – to chyba nawet słowa którejś z nauczycielek, bo mój kolega Darek przeważnie na karnawał wkładał damskie łaszki, co nie zrobiło z niego ani geja, ani mordercy, ani nawet lewaka. Ale robienie pojawienie się w bajkach postaci rycerek? Bez przesady! To raczej przekłamywanie historii. W średniowieczu kobiety były damami serca, nie inaczej! Ewentualnie służącymi czy tam chłopkami na gospodarstwie. Miały pod górkę, ale wywalczyły prawo do udzielania się w społeczeństwie. Dzięki takim postaciom jak m.in. Joanna D’Arc. To powinny wiedzieć dziewczęta. To uczy zaangażowania i przykładania się do obowiązków. Fakty są często sporo ciekawsze od popapranych wizji kobiet z wąsami, noszących bojówki i niegolących się pod pachami. 


Is­tnieją dwa rodza­je ko­biet: bo­ginie i wycieraczki. 

Pablo Picasso

Oto prawda. Na tle moich powyższych wypocin możecie być teraz zdziwieni. Co ona gada; to jest za tym gender czy nie? Odpowiedź jest prosta. Jestem za postępem, ale rozsądnym. Za wolnością. Nienawidzę być krępowana przez otoczenie, dlatego nikomu też nie będę niczego bronić. Sama jednak uwielbiam być kobietą, tą ze stereotypów. I jeśli ktokolwiek będzie mi zarzucał, że przez manifestowanie mojej kobiecości jestem zacofana albo głupia, to wyśmieję. Chodzi przecież o to, by każdy czuł się dobrze w swojej skórze, a jeśli nie, to by mógł ją zmienić. Żeby wiedział, że ma taką możliwość. Żeby ufał, iż nie musi się bać bycia prawdziwym sobą.

A ja się czuję cudownie w czerwonej kiecce z dekoltem, pomalowanych pazurach oraz długich włosach. I nie mam nic przeciwko kobietom, które spełniają się, wychowując dzieci w domu. Ostatnią lekturą, jaką przeczytałam w roku 2013, była Sarmacka dama. Barbara Sanguszkowa (1718-1791) i jej salon towarzyski. Księżna Barbara zakładała, że misją kobiety było dbanie o domowe ognisko. Nie tylko  miała dopilnować prawidłowego rozwoju swojego potomstwa, ale i stanowić ozdobę swojego męża a także wypełniać swoje obowiązki wobec ojczyzny. Dodatkowo Sanguszkowa realizowała się, prowadząc wspomniany w tytule salon towarzyski. Kreowała modę, finansowała kulturę, wspierała młodych artystów, poruszała ważkie tematy. A jednak zawsze słuchała się swojego męża i nad swoje dobro stawiała dobro swych dzieci. Wówczas opiewano czyny księżnej w poetyckich dziełach. Teraz taką kobietę nazwie się kurą domową i w ogóle nie dostrzeże jej poświęcenia. 
Skoro zwolennicy ideologii gender są tacy „hej, do przodu”, to dlaczego ich ewolucja idzie tylko w jedną stronę? Dlaczego kobiet dbających o swoje rodzinne ogniska nie można opiewać w czasopismach i otaczać czcią? Bo jej postępowanie jest prymitywne? Nie wymaga wiele zachodu? Serio?

Siła kobiety jako żony opiera się z jednej strony na rozumnym, czujnym i wyważonym postępowaniu wobec partnera, a z drugiej – na jej atrakcyjności i dobrej kondycji fizycznej.

Takie są słowa Agnieszki Jakuboszczak, autorki Sarmackiej damy, parafrazujące poglądy księżnej. Jeśli myślicie, że bycie dobrą żoną jest łatwe, to jesteście w błędzie. Co prawda moja wiedza w tym zakresie jest raczej niewielka, ale dotychczasowe doświadczenia pokazują, że choć łatwo zadowolić mężczyznę, nie tak łatwo nauczyć się kierować nim, by zadowalał swoją kobietę. 
Mimo moich chłopskich korzeni (chociaż ostatnio dowiedziałam się, że jest niewielki procent szansy na bycie potomkinią jakiegoś bawarskiego księcia, więc spoko), mam takie poglądy, jakie mam. Kobiecie się należy szacunek. Kobiecie należy się cześć i uwielbienie. Co miesiąc cieknie nam spomiędzy nóg czerwony potok, w dodatku to my dobrowolnie pozwalamy rozrywać się naszym narządom nawet kilka razy w życiu (czyt. rodzimy). To my jesteśmy słabsze fizycznie, więc mężczyźni powinni bez słowa narzekania nosić nasze walizki i torby. Otwierać przed nami drzwi. Zapraszać na randki, stawiać kawy oraz kupować kwiaty, jeśli starają się o nasze względy. Co z tego, że prawo dżungli aktualnie powinno zmuszać kobiety do wzięcia spraw w swoje ręce i ruszenia na łowy, bo samców zdolnych do stania się w przyszłości mężami jest coraz mniej? (Nie dość, że niedługo blisko połowa okaże się homoseksualistami, to umierają o jakieś osiem lat szybciej od kobiet i rodzi się ich coraz mniej, a najgorsze, że nie wszyscy są sympatyczni). Czy to, że nasza kultura została ukształtowana tak, a nie inaczej, to powód, żeby ją zniszczyć? Nie mówię, że tradycjonalizm jest zawsze czymś pięknym i w ogóle wspaniałym, bez zarzutu. Oczywiście, że tak nie jest. 
Lecz jeśli czuję się słaba i dobrze mi z tym, dlaczego muszę zostać pozbawiona silnego ramienia, na którym pragnę się wesprzeć? 

6 myśli na temat “Remember, rememember, kiedyś zeżre cię gender

  1. A ja mam bardzo mieszane uczucia, co do gender, naprawdę. Z jednej strony – tak, jestem za tym, żeby każdy się czuł w swojej skórze dobrze, ale wprowadzanie zajęć z gender? Serio? Tym bardziej, że jak byłam w Anglii chyba (kurna, jak mi się miesza już co gdzie i kiedy -.-") była taka afera, że kobiety w szkole czy przedszkolu poprzebierały dziewczynki za chłopców i odwrotnie. Dziewczynki bawiły się fantastycznie, chłopcy wpadli w histeryczną traumę, bo nie chcieli dziewczyńskich ciuchów. Więc czy to na pewno ma rację bytu, nie wiem, chyba jednak jestem przeciw. Tolerancja? Tak. Homoseksualizm? Proszę bardzo. Ale czy do gender się przekonam? Chyba jednak nie i zgodzę się tutaj mniej lub bardziej z Twoim tatą, bo licho – skoro tradycyjne role społeczne nie mają racji bytu, to targaj sobie babo ciężkie torby po schodach i nie oczekuj że ktoś ci gdziekolwiek ustąpi czy przepuści. I nie udawajmy, że mamy to gdzieś, bo to jest miłe. Część ról społecznych i zachowań wynika nie tylko z tradycji i przeszłości, ale i z warunków fizycznych nie oszukujmy się i tego się nie da zmienić. Więc swoboda i tolerancja – pełną gębą. Robienie czegoś na siłę już nie koniecznie.
    Ot, wypowiedziałam się.

  2. "Nie dość, że niedługo blisko połowa okaże się homoseksualistami, to umierają o jakieś osiem lat szybciej od kobiet i rodzi się ich coraz mniej, a najgorsze, że nie wszyscy są sympatyczni." – uśmiałam się, ale raczej na smutno, bo to niestety prawda. Nie mam za bardzo ochoty zabierać głosu na temat gender, tym bardziej, że moim obecnym ideałem męża jest japoński biznesmen w nienagannym garniturze, zarabiający na żonę i dzieci (i siedzący w pracy po 11 godzin, coś mi się poprzestawiało w tym kraju). Może dlatego, że jakoś nie zauważam tu wielkiej dyskusji o rolach płci – ot, jest jak było mniej więcej zawsze (no dobra, kiedyś kobiety miały gorzej, ale jeśli mam być szczera – nadal są trochę niżej, z drugiej strony japońscy mężowie czują się chyba jednak bardziej powołani do opieki nad rodziną niż Polacy), babeczki są tu bardziej obrotne niż ich drugie połowy (potwierdzone w wielu przypadkach małżeństw, którymi się "zajmowałam" w hotelu) i wszystko działa. Z drugiej strony nie popieram myślenia typu "chcę mieć takie same prawa, ale otwieraj mi drzwi przed nosem" – ok, żądam kobiecych przywilejów, więc wypełniam też kobiece powinności (choć nie jestem najodpowiedniejszą osobą, by to mówić). W ogóle, wkurza mnie to całe gadanie o gender (czy raczej pisanie, jak już mówiłam Japończycy się tym nie zajmują, więc zgłębiam temat internetowo). Mam trochę staroświeckie poglądy i czasem jak słyszę feministki, to mi się przewala w żołądku. OK, chce pracować, prowadzić samochód, głosować etc. ale serio nie czuje się jakoś uciśnięta swoją kobiecością i nie widzę na każdym kroku wymierzonej we mnie opresji. To znaczy, że co, że już jestem uwięziona w pułapce własnej płci? A więc dobrze mi w niej, zostaję.

    P.S. Uroczy szablon 😉

  3. Jasne. Nic na siłę, to przede wszystkim, zgadzam się, absolutnie! Przebieranie dzieciaków bez uzgodnienia w ogóle tego z nimi, to straszna lipa.
    W ogóle wydaje mi się, że kobiety, które opowiadają się za równouprawnieniem we wszystkich dziedzinach, są jakieś ograniczone. Nasza słabość jest naszą siłą tak naprawdę. Nie jesteśmy takie same jak mężczyźni, przecież to wszystko widać gołym okiem. Moim zdaniem powinnyśmy się skupić na swoich zaletach, by pomóc sobie w życiu; użyć sprytu, zamiast robić z siebie buntowniczki, walczące nie wiadomo o co.

  4. Kurczę, nie wiem, czy gdybym miała męża, mogłabym wytrzymać bez niego całe jedenaście godzin, zwłaszcza na początku. Chyba, że byłby to związek bez miłości, to spoko. Ale Japonia, jakkolwiek bardzo fascynująca, nie jest jednak krajem, w którym chcialabym zamieszkać. ; )
    Dlaczego uważasz, że nie jesteś najwłaściwszą osobą, by mówić o kobiecych powinnościach? Przecież wypełniasz je z nawiązką. Nawet szalejesz w kuchni. ; )
    Poza tym i z Tobą się zgadzam, ale kiedy słyszy się w kościele, że to przed gender ktoś zostaje gejem, trzeba mieć jednak świadomość, iż to są bzdury. Obraz gender jest obecnie demonizowany, a Cypek nawet mówi, że to dlatego, iż dawno wojny nie było i ludziom w dupach się poprzewracało z dobrobytu, ale w istocie pewnie strach ma wielkie oczy. A debile są wszędzie, tak wśród obrońców, jak i przeciwników.
    Hahaha, podsumowanie mnie rozbawiło, bo przypomniało mi się, że jeszcze niedawno wyglądałaś jak szesnastoletni chłopak. ^ ^

    PS. Dziękuję. ^ ^

Dodaj komentarz