Czego o pracy nauczył mnie miesiąc na bezrobociu?

Czego o pracy nauczył mnie miesiąc na bezrobociu?

Miesiąc temu, na chwilę przed ukończeniem dwudziestego szóstego roku życia, zarejestrowałam się w urzędzie pracy. I wiecie co? Uważam, że to jeden z większych sukcesów w moim życiu. Bardzo dużo się w trakcie niego nauczyłam lub po prostu utwierdziłam w przekonaniu. Boicie się zmienić pracę? Czytajcie dalej, postaram się rozwiać Wasze wątpliwości.

Kiedy byłam dzieckiem i słyszałam, że ktoś jest bezrobotny, od razu oczami wyobraźni widziałam Ferdynanda Kiepskiego. Później, już na studiach, obserwowałam inne zjawisko. Absolwenci studiów magisterskich stawali się bezrobotnymi, bo stawki proponowane przez ich potencjalnych pracodawców były dalekie od satysfakcjonujących, a byle roboty głupio się podjąć z mgr przed nazwiskiem, prawda? Ja za to nigdy kłopotów ze znalezieniem pracy nie miałam, może dlatego, że w tej kwestii wybredna nie jestem.

W mojej karierze zawodowej pracowałam w telemarketingu, sprzedając rezonatory biofotonowe (nawet nie pytajcie), jako copywriter, zachwalając kosiarki, wózki inwalidzkie oraz środki na nadmierną potliwość oraz hostessa, marznąc przy sklepowych lodówkach z jogurtami. Wiele razy topiłam się z gorąca, kiedy przyszło mi rozdawać ulotki. Uczyłam dzieci w szkole podstawowej, a potem zajmowałam się jako niania trójką pociech jednocześnie. Z kumplem z akademika zaczęliśmy prowadzić nie do końca legalny, artystyczno-literacki biznes.

Chciałam pracować w ekskluzywnej kawiarni, ale mama powiedziała mi, że z moją prezencją bardziej nadaję się jednak na asystentkę jakiegoś prezesa. Starając się wreszcie sprostać jej oczekiwaniom, wpisałam w Google: asystentka prezesa Poznań, zaaplikowałam jednym zdaniem, udało się, zaczęłam pracować. Stamtąd droga do mojej najbarwniejszej jak dotąd pracy okazała się zatrważająco krótka. Po dwóch miesiącach, jak za dotknięciem magicznej różdżki, zaczęłam etat za najniższą krajową w maleńkim wydawnictwie podróżniczym.

A po prawie trzech i pół roku stwierdziłam, że czas na zmiany, rzucam to, nie chce mi się już pracować.

Będę żyć z tego, co kocham. Z pisania oraz marketingu książek. Ogarnę lepiej bloga, skupię się na powieści, będę pomagała debiutującym autorom w promocji ich nazwiska oraz twórczości. Bez bycia przykutą do biurka przez osiem godzin dziennie, bez wykonywania czynności, których nie lubię. Brzmi zbyt idealistycznie?

Jeśli konsekwentnie działasz, realizując swoją pasję, to, że będziesz na niej zarabiać, jest tylko kwestią czasu.

Wyobraźcie sobie, że gdy mówiłam o moim planie różnym osobom, nikt nie popukał się w głowę. Nikt we mnie nie zwątpił. A wiecie dlaczego?

Ponieważ ja sama byłam przekonana o tym, że mi się powiedzie. Miałam plan, który zaczęłam realizować oraz zasady, których się trzymałam.

Pewność siebie i sukces w osiąganiu celów bierze się z dobrego planu działania.

I minął już grubo ponad miesiąc od mojego zarejestrowania się w urzędzie pracy. Czy dostaję zasiłek? Nie. Czy miałam jakieś oszczędności? Nie. Czy żyję teraz o suchym chlebie i wodzie, żebrząc na PKP o ciepłą zupę? Nie.

W przeciągu trzech ostatnich dni kupiłam wolnoobrotową wyciskarkę do soków i lodówkę.

Pamiętam, jak ucieszyłam się, kiedy z koperty od pierwszego klienta wyciągnęłam pieniądze. To było takie ekscytujące. Mój pierwszy własny klient. Ktoś, kto zgłosił się do mnie tylko i wyłącznie dzięki temu, że od kilku lat prowadzę bloga, jestem coraz bardziej rozpoznawalna w światku literackim, potrafię wzbudzić zaufanie. Pieniądze w tym przypadku znaczyły o wiele więcej.

Za pierwszym znaleźli się następni. Znaleźli, dosłownie, sami, bo przez miesiąc nie zdążyłam zrobić nic poza pisaniem kolejnych postów oraz realizowaniem zleceń. I tutaj znów wzrósł mój zachwyt. Miałam robić takie drobne rzeczy, ale, jak to ja, troszkę bardziej się zaangażowałam i zaczęłam… gadać. O książkach, promocji, ryku wydawniczym… Okazało się, że wiedza, jaką nabyłam, którą traktuję tak zdawkowo, jako totalną oczywistość, dla innych jest niesamowicie cenna. A ja, działając bez zaplecza zespołu, też potrafię być profesjonalistką.

Kiedy uświadomisz sobie, w czym jesteś najlepszy, możesz zacząć działać samodzielnie.

Jasne, że nie mam pewności co do tego, jak będzie wyglądała moja sytuacja życiowa za miesiąc. Dalej trzymam się planu, ale jest tyle zmiennych, a życie tak nieprzewidywalne…! Zatem przyznaję, mam z tyłu głowy takiego złośliwego ślimaczka, który momentami spowalnia mnie, odciągając od realizowanych projektów podszeptami: spartaczysz sprawę, coś się nie uda, nie będziesz miała za co żyć i pójdziesz pod most. Przyznam się Wam w ogóle do takiej mojej słabości: bywam chora na brak pieniędzy. Dosłownie chora. Kiedyś spóźniała mi się wypłata, a ja ze stresu dostałam migreny, która ustąpiła natychmiast, gdy na koncie pojawiła się zaległa kasa.

W sytuacji, kiedy wydarza się coś tak okrutnego, jak spóźniona wyplata czy też ślimak niepewności, trzeba sobie przypomnieć dwie życiowe prawdy, które istnieją od początku istnienia naszego uniwersum.

Nie jesteś samotną wyspą

To pierwsza z nich. Wiem, że dla niektórych może być to uwłaczające (ja też jestem w tej grupie), a dla innych oczywiste i racjonalne (zazdroszczę Wam), ale jeśli dzieje nam się w życiu krzywda, nawet finansowa, możemy poprosić o pomoc najbliższych. Przecież nie pozwolą nam zginąć w chwilowym kryzysie.

Okej, sama wolałam iść do najgorszej roboty pod słońcem, niż prosić o kasę rodziców. I tak, szczycę się, że od trzeciego roku studiów nie przyjęłam od nich pieniędzy i dałam radę samodzielnie się utrzymywać. Udowodniłam coś sobie i im. Ale nie wiem do końca, co i po co. Że sobie radzę w życiu? Każdy czasami sobie nie radzi, więc co to w ogóle miało na celu? Tak, śmiałam się z dzieciaków bogatych rodziców, których jedyną pracą było chodzenie na zakupy oraz zajęcia, opłacane przez ich starych. Czułam się lepsza, bardziej ogarnięta. Ale na co mi ta wyższość? Życie w swoim czasie doświadczy każdego. A wtedy są już tylko dwie opcje, o czym mówi druga życiowa prawda.

Ogarnij albo giń

Tak naprawdę to jedyny życiowy wybór, przed którym stajemy. Albo coś robimy, albo nie.

Można nie robić, na przykład zostać w pracy, która nas denerwuje, wyczerpuje, zabiera zbyt dużo czasu, sprawia, że po powrocie do domu nadajemy się tylko do odpalenia Netflixa i pójścia spać. Można patrzeć, jak życie przelatuje przez palce i powtarzać sobie: przecież muszę chodzić do tej pracy, nie tak szybko znajdę inną, rynek jest tragiczny. Zanudzać znajomych opowieściami o tym, jak to jest źle i do kitu. A potem liczyć siwe włosy, wrzody w żołądku i kasę, która poszła na psychoterapeutę. No można.

Można też wziąć kartkę i długopis, napisać, ile potrzebujemy kasy i na co, w czym jesteśmy dobrzy, co możemy w sobie poprawić, jeśli nie będą nas chcieli w jakiejś innej firmie. Zastanowić się, przeanalizować, ułożyć plan działania i systematycznie starać się poprawić swoją kondycję życiową.

Albo po prostu pieprzyć wszystko i puścić się. Oburącz. 

Jeśli coś Cię męczy, czemu tego nie zmienisz?

Podążaj za swoim instynktem, on jeden nigdy Cię nie oszuka.

Ponieważ Ty, nikt inny, wiesz, co dla Ciebie najlepsze. I nawet, jeśli szef będzie chciał cię zatrzymać, oferując lepsze warunki i wyższą pensję, wybór dalej należy do Ciebie.

Gdy żona usłyszy o tym, że chcesz zmienić pracę i zacznie panikować, bierzesz ją w ramiona i mówisz to, co czujesz: będzie dobrze, zadbam o to, ale potrzebuję twojego wsparcia.

A gdy ojciec dowiaduje się, że nagle rzucasz wszystko w cholerę i od teraz skupiasz się między innymi na pisaniu bloga, po czym wypala z tekstem: przestań się bawić, wróć do domu (oto mój personalny przypadek), czerwieniejesz na szyi, zaciskasz zęby, wkurzasz się na maksa…

Potem zaś oddychasz z ulgą.

Gdyż okazuje się, że twój tata tylko cię podpuszcza, bo uważa się za niezłego jajcarza i myślał, że taki tekst w tej sytuacji jest jak najbardziej zabawny.

A tak naprawdę w ciebie wierzy, jest dumny i czeka na kolejne osiągnięcia.

Do odważnych świat należy!

I tym razem nie mam już nic do dodania w tej kwestii. Idź i czyń swoje życie kolorowym, człowieku! Po to żyjesz, żeby było ciekawie. Nie łatwo, pięknie i przyjemnie, tylko ciekawie.

Żartowałam, jeszcze jedno.

Prędzej czy później coś się spieprzy. Znasz chyba to powiedzenie?

Wiesz co?

To nie jest do końca prawda.

Może coś się schrzanić, ale wcale nie musi. Co więcej: nawet, jak będzie się wydawać, że coś poszło nie tak, to nie musi być to prawda. Bo zaraz potem okaże się, że Twoja sytuacja życiowa jest o wiele lepsza, niż myślałeś.

Dobra, lecę się zorientować, co trzeba zrobić, by mieć własną firmę.

Trzymajcie się, kochani!

Wasza wciąż bezrobotna

Podsumowanie epickiej epopei 2017 i zwiastun najlepszego roku w moim życiu

Podsumowanie epickiej epopei 2017 i zwiastun najlepszego roku w moim życiu

Siedem rewelacyjnych podróży, niezliczona ilość spotkań z barwnymi postaciami, odebranie Nagrody Magellana w Warszawie na PGE Narodowym, 113 zdobytych punktów GOT, miłość, fajerwerki na Moście św. Rocha, dżungla, dwie przeprowadzki… I momenty słabości. O tym, dlaczego rok 2017 był najlepszym rokiem mojego życia i dlaczego przyszły będzie również, w corocznym podsumowaniu, ja, Emilka Teofilka, dla Was, najmilsi!

Tytułem wstępu: to już szóste podsumowanie noworoczne na Fabryce dygresji. Poniżej możecie sprawdzić, jak wyglądał rok

20122013 (w skrócie: beznadziejnie), 2014, 2015 (w skrócie: zajebiście), 2016.

Wniosek jest jeden, Emilka dorasta. W tym roku bardzo to odczułam. W 2016 roku postanowiłam sobie, że przyspieszę, tymczasem rok 2017 upłynął mi spokojnie. W dosyć szybkim tempie, faktycznie, ale pamiętam, iż pisząc tamte słowa, miałam na myśli moją karierę literacką. Pisanie książki nie poszło mi tak dobrze, jak planowałam. Zboczyłam za to w… podróżowanie.

To z pewnością zasługa wyjątkowego mężczyzny, który skradł moje serce. Dzięki jego stałej obecności w moim życiu nie czuję się już taką nieodpowiedzialną szczeniarą jak wcześniej, która chodziła wiecznie z petem w mordzie, robiła z siebie niezrozumianą artystkę i co chwila zakochiwała w innym osobniku o wątpliwej zdatności do faktycznego statecznego użycia. A może jego obecność jest po prostu wynikiem metamorfozy, która zaczęła się już wcześniej? Zaczęłam odczuwać potrzebę opiekowania się innymi istotami, bo ingerowanie w sprawy innych ludzi i pragnienie uratowania ich, choć sami woleli zaprzepaścić siebie i swój rozwój, za bardzo mnie wyczerpywały. W końcu zrozumiałam, że podejmując karkołomne próby zbawienia ludzi wydawałoby się mi bliskich, siebie samej nie zbawię, a o to tu przecież chodziło. Dlatego kupiłam sobie (i otrzymałam w licznych prezentach) zieloną szajkę, która co chwila powiększa swe grono.

Processed with VSCO with c1 preset

Ale wybaczcie, to wszystko dygresja, miało być o podróżowaniu. Jak co roku z Agatą wybrałyśmy się na Kolosy. Balety z bandą podróżników jak zwykle obfitowały w intensywne doznania, a przy okazji rozmówiłam się z gdyńskim wydawnictwem, które skroiło mój tekst. Na szczęście ich reakcja była szybka i taktowna, więc po przeczytaniu przeprosin i zadośćuczynieniu szkód, udzieliłam rozgrzeszenia, bo każdy może popełnić błąd i każdy powinien mieć szansę jego naprawienia. Tak więc kwas anulowany.

W międzyczasie skończyłam 25 lat.

Nie planowałam więcej wyjazdów aż do maja na Warszawskie Targi Książki, ale tuż po Kolosach spadły mi klapki z oczu i zadurzyłam się jak porąbana, więc postanowiłam wyruszyć w Beskidy razem z nowym chłopakiem. Wtedy zrozumiałam, w jak opłakanej kondycji jestem, bo łażenie po pagórkach z plecakiem wyglądało mniej więcej tak: dziesięć metrów, postój, dziesięć metrów, postój, pięć metrów, postój, kurwa mać, ja pierdolę, nie idę dalej. Ostatecznie, kiedy ukochany wziął mój plecak, jakoś zmusiłam się do marszu, ale nie potrafiłam się cieszyć pięknymi widokami. Z opresji wyratowała mnie Ciocia Ebi, u której zaliczyliśmy nocleg. Było nam szalenie miło gościć w pałacu Ebi i jej szanownego mężonka. Zapraszamy w dalszym ciągu do Poznania, koniecznie!

W Warszawie rozwaliliśmy z Sikorą i Arunem system, zdobywając nagrodę dla Wydawnictwa Dygresje Nagrodę Magellana. Fajne jest to, że moja praca daje mi możliwość stworzenia sobie wydawnictwa, którego nazwa będzie pochodzić od mojego bloga, i że mogę sobie pojeździć po Polsce. Już w miesiąc później bowiem wybraliśmy się do Ząbkowic Śląskich na festiwal PodRóżni – festiwal o krok dalej. Nie wiem, czy Wam wspominałam, ale praca w wydawnictwie podróżniczym zniechęciła mnie trochę do podróżowania. Nie miałam ochoty poznawać świata, bo wiedziałam już, co może mi się przydarzyć na Sulawezi czy gdybym pokonywała wózkiem sklepowym kilometry gdzieś w południowoamerykańskiej głuszy… Ale kiedy ukochany powiedział mi o wyprawie w Sudety, po początkowym wahaniu (ze względu na mękę w Beskidach) postanowiłam ruszyć tyłek. Kupiliśmy solidne buciory, śpiwory i wsiedliśmy bladym świtem w pociąg. Moja kochliwość jest chyba nieodłącznym elementem mojego charakteru, ale tym razem zakochałam się w dzikiej górskiej naturze.

Processed with VSCO with c1 preset

Później minęły trzy lata mojej pracy w firmie, powiedziałam po raz pierwszy kocham Cię i na zaproszenie Jagódki udałam się nad morze, gdzie po raz kolejny zakosztowałam natury. Samej udało mi się ogarnąć szlaki! Odwiedziłyśmy Woliński Park Narodowy, widziałyśmy żubry, przeszłyśmy plażą pieszo z Międzyzdrojów do Świnoujścia, wdrapałyśmy się na pierwszą w naszym życiu latarnię morską i łapałyśmy autostopa, by uciec przed dzikami.

A potem z najbliższymi stałam na Moście św. Rocha, w samym centrum Poznania i widziałam fajerwerki wystrzeliwane dookoła, a najpiękniejsze nad katedrą, bo odbijały się w nieprzeniknionej tafli Warty.

I tak, bywało w tym roku wkurwę ciężko. Kiedy miałam załamanie nerwowe, kiedy zerwałam niszczącą mnie relację (a może nawet dwie…?), kiedy dowiadywałam się mrocznych sekretów z przeszłości, kiedy trzeba było iść do sądu, kiedy po raz pierwszy zderzyłam się ze śmiercią koleżanki z liceum, która popełniła smobójstwo… To prawda. Życie łamało mnie w pół sporo razy.

Ale wszystko, co się wydarzyło, dobre czy złe, stanowiło dla mnie cenną naukę.

Znajoma, będąca chyba pod wpływem moich wpisów o depresji, wywnioskowała, że jest u mnie do bani, więc zaoferowała swoje ramię do wypłakiwania się. Andrzej, kiedy mu opowiadałam, co u mnie słychać, stwierdził, że wydawało mu się, że u mnie jest bardziej kolorowo. Nie ukrywam, że rok 2017 spłynął parę razy moimi gorzkimi łzami, nie kąpałam się w złocie i diamentach ani nie jadłam na śniadanie bitej śmietany z tęczową posypką, ale pomimo tego to był chyba najlepszy rok mojego życia. Może nie najlepszy… Najpełniejszy. Najbardziej świadomie przeżyty prawdziwie, a nie przeżyty marzeniami. Tak się cieszę, że się udało.

Co cię nie zabije, to cię wzmocni? Nie, jak twierdzi p. Jacek Walkiewicz, co cię nie zabije, to cię nie zabije. Nie czuję się mocniejsza, czuję się bardziej wrażliwa…

Już Was pewnie zanudziłam na śmierć, ale ten wpis akurat, wybaczcie, ten jeden właśnie, nie jest dla Was, tylko dla mnie.

Nie chcę chwalić dnia przed zachodem słońca, ale chyba pozbyłam się też uporczywych bólów głowy.

Przeczytałam trochę książek, spośród których Wzgórze psów Jakuba Żulczyka i Czarną Wojciecha Kuczoka stawiam absolutnie na pierwszym miejscu.

1

Kupiłam sobie wreszcie okulary, ponownie więc stałam się okularnikiem.

Dowiedziałam się, że moje opowiadanie ukaże się w czasopiśmie Fabularie. (To już w tym miesiącu)!

I planuję, by rok 2018 był kolejnym najlepszym rokiem mojego życia.

Nie wiem do końca, jak to zrobić. Niby miałam dużo postanowień, ale wszystkie są chyba nie są na dłuższą metę istotne. Jedyne, co powinnam zrobić, to pomnożyć moje szczęście dzięki ciężkiej pracy. Zaraz w końcu Kolosy i premiera Oceanu o Olku Dobie, mojego najgrubszego projektu w pracy na ten kwartał, a wcześniej festiwal podróżniczy Śladami Marzeń… Czuję, że potrzebuję bardziej się zorganizować, a ten wpis to początek tej procedury. W końcu potrzebuję wygospodarować mnóstwo czasu na dokończenie książki…

Z blogiem mam głębszą rozkminę. Chciałam sobie zrobić pół roku urlopu, a moi przyjaciele zdeklarowali się, że będą za mnie przygotowywać dla Was teksty, ale, cholera… Przeglądałam wszystkie wpisy. Wasze reakcje, słowa kluczowe, statystyki… Jeśli odpuszczę w tym roku, który może być kluczowy lub blisko kluczowego, tego wiecie, jebnięcia, mogę coś zaprzepaścić… Dlatego dalej się waham. No, trza tutaj ostro pogłówkować, jak to rozwiązać, bo mam niestety tylko jedno życie i 24 godziny do dyspozycji.

Ale, na dobrą sprawę, jeśli 2018 rok miałby wyglądać jak 2017, byłabym przeszczęśliwa.

Na koniec, sobie i Wam, życzę mnóstwa czasu na poznawanie nowych, fascynujących ludzi, rozwijające podróże po Polsce i świecie, zacieśnianie więzów rodzinnych, relacji przyjacielskich i romantycznych, zdrowia. Satysfakcji w każdej dziedzinie Waszego życia. I nawet, jeśli to życie będzie Was łamać (niestety nie da się tego uniknąć), byście potrafili szybko się ogarnąć, posklejać do kupy i trwać naprzekór wszystkim trudom.

Wasza

Emilia

 

6 czynników, które sprawiają, że zaczyna mi się chcieć, kiedy bardzo mi się nie chce

6 czynników, które sprawiają, że zaczyna mi się chcieć, kiedy bardzo mi się nie chce

Czasami nie robimy ważnych dla naszego rozwoju rzeczy nie dlatego, że jesteśmy leniwi. Po prostu nie czujemy się szczególnie dobrze. Jest nam smutno, mdło albo niemrawo. Zważywszy na aktualną porę roku, deszczową, ponurą jesień — nic dziwnego. Zastój sprawi jednak, że na dłuższą metę będzie nam jeszcze gorzej. Co zatem robić, by nie przestawać się rozwijać i wygrać z jesiennym letargiem? Mnie pomaga 6 czynników, o których piszę poniżej.

Może dlatego, że jestem kryptoperfekcjonistką, albo przez to, że urodziłam się jako jedynaczka, interesuje mnie bycie najlepszą. We wszystkim, czego się dotknę. Inaczej po prostu nie podejmuję wyzwania. Dlatego nie lubię sprzątać, bo albo muszę to zrobić perfekcyjnie, albo w ogóle. Codzienność jest dla mnie zatem wojną ze słabościami, a czynności dnia powszedniego — bitwami do wygrania. Takie bardzo życiowe RPG. Na szczęście mam zawsze pod ręką artefakty, które sprawiają, że zaczyna mi się chcieć, kiedy bardzo mi się nie chce, bym na wieczór nie odczuwała pustki po źle spożytkowanym dniu.

glenn-carstens-peters-1905921. Plan

Nie ma, absolutnie nie ma nic lepszego, niż własnoręczne wykreślanie zrealizowanych zadań. Długopisem, nie poprzez dotknięcie elementu aplikacji. Wypisanie sobie planu działania na każdy następny dzień z samego rana lub wieczorem (dzięki czemu możemy wstać pełni werwy) jest moim zdaniem dużo lepsze niż wklepanie zadań do aplikacji. Todoist i wszystkie inne podobne może i są skuteczne, ale mamy tak mało do czynienia z odręcznym pisaniem w dorosłym życiu codziennym, że nawet jeśli nie prowadzimy pamiętnika, warto cokolwiek napisać na kartce. Żeby trochę rozruszać mózg. Dzięki takiemu odręcznemu planowi napisałam pierwszą książkę, czyli Piromanów, i dzięki takiemu właśnie planowi jestem w trakcie pisania drugiej. Ostatnio też udaje mi się systematycznie robić pranie (dla mnie to spory wyczyn!), a w pracy już w ogóle bym poległa (Asana, choć bardzo dobra, przy moim natłoku obowiązków kreatywnych jest tylko wspomaganiem).

2. Hymn bojowy

Śmiejcie się, ale bez piosenki z Mulan, czyli Mężczyzn zrobię z was, wczoraj ani nie dojechałabym do dentysty Brać się do roboty, wroga bić już czas! Abstrachując już od tego, czy tekst utworu jest poprawny politycznie w XXI wieku (no trąci seksizmem, ale właśnie o dominacji mężczyzn w świecie opowiada ten film i udowadnia, że bez kobiet jakakolwiek cywilizacja za daleko by nie zaszła), nic mnie tak nie inspiruje do podniesienia tyłka. Musicie być jak szalona rzeka, jak tajfun który obali mur, a równocześnie tak tajemniczy, jak księżyc co wygląda tu zza chmur. To chyba jedno z moich życiowych mott. Siła!

jake-lucifer-343605

3. Słowa mentora

W dziedzinie literatury moim niekwestionowanym mistrzem jest John Irving. Jego Świat według Garpa jest moją biblią pisarstwa. Gdybym za wczasu nie wypisała ulubionych cytatów, egzemplarz Świata już dawno rozsypałby mi się w rękach. Tyle cennych wskazówek do pisania nie znalazłam w żadnej innej książce. Słowa Johna Irvinga popychają mnie w ramiona rzemiosła. Co jednak z pozostałymi czynnościami?

Będą z Wami totalnie szczera, od kiedy Matt pokazał mi film Krok pierwszy, to właśnie Krzysztof Gonciarz jest dla mnie chyba wzorem do naśladowania pod względem dobrego życia. A to, że ostatnio przebiegł maraton, wcześniej będąc okrągłym pączuszkiem, co pokazuje w jednym z ostatnich vlogów, jest dla mnie naprawdę najlepszą motywacją do ruszania się. Ile można siedzieć na dupie przed komputerem i po co, skoro można poznawać świat na własne oczy? I uwielbiam tekst Gonciarza, który jest taki bezpardonowy i prostolinijny, ale prawdziwy tak bardzo, że ciągle mam go gdzieś z tyłu głowy: Jak się napierdala, to nawet, jak nie wychodzi, to wychodzi.

4. Konkurencja

Sporo czasu mi zajęło, żeby dojść do tego, jaki wpływ ma na mnie konkurencja i jak to wykorzystać na swoją korzyść. Na początku, kiedy ktoś z mojego bliższego lub dalszego otoczenia był dalej ode mnie w naszym wspólnym fachu, dobijało mnie to. Zupełnie nie potrafiłam sobie z tym poradzić. No jak to, ktoś jest szybszy i zdolniejszy ode mnie? To najlepszy powód do załamywania się i płaczu. Na szczęście z wiekiem zmądrzałam. Nie można oczekiwać bycia na przodzie wyścigu, skoro nawet się nie próbuje.

Teraz bardzo często podglądam moją konkurencję. Pisarzy, blogerów, wydawnictwa. Tylko że nie myślę o nich zupełnie jak o konkurentach, którym trzeba coś zabrać, bo inaczej oni zabiorą mi. Ich sukces jest przecież sukcesem całej branży, w której wspólnie tkwimy. Dlatego jeśli ktoś np. opublikuje kolejną książkę, cieszę się, bo przeciera kolejne szlaki. Jeśli ktoś ma większe zasięgi ode mnie (czyli z milion innych ludzi), staram się podpatrzeć, co takiego fajnego robi, a co i ja mogłabym wymyślić, by było to oryginalne, moje, a i jeszcze bardziej skuteczne.

alexis-brown-82988

5. Doping

Wszystko to jednak byłoby nieprzydatne, gdybym nie wiedziała, po co tworzę. Bo o ile ćwiczę dla swojego zdrowia, to nie piszę tylko i wyłącznie dla własnej satysfakcji. Mam misję. Docierać do ludzi, otwierać im głowy i zmuszać do tego, by wlali sobie do niej trochę oliwy dzięki temu, co u mnie przeczytają. A przy tym podarować im trochę rozrywki. Najcenniejsze jest zatem, kiedy dowiaduję się, że mój trud nie idzie na marne i są osoby, którym moja twórczość się podoba. I to o Was mówię. Każdy komentarz pod notką, na Facebooku czy Instagramie, każda opinia pod moją książką na Lubimyczytać.pl, nawet łapka w górę, to dla mnie ogromne wsparcie i bezcenna motywacja. To najlepsze, co może spotkać twórcę, bez względu na uprawianą przez niego dziedzinę. I przy tej okazji Wam dziękuję. Tak wiele dla mnie znaczycie, że…

6. Nagroda

… tak, to Wy jesteście dla mnie najlepszą nagrodą. To, że mam Czytelników i że ich przybywa. Że przy różnych okazjach mogę poznać Was — wspaniałych, wartościowych ludzi. I dzięki Wam przeżyć fantastyczne przygody, przemiłe spotkania, mnóstwo cudownych chwil, w różnych miejscach Polski, przy przeróżnych okazjach. Jesteście najlepsi. Kiedy jest mi trudno, zimno i źle, myślę sobie, jak to wspaniale będzie spotkać się z nowymi osobami, wysłuchać ich historii podczas spotkania autorskiego, kiedy wreszcie skończę drugą książkę, i jak miło będzie z Wami usiąść przy jakimś napoju po wszystkich tych promocyjnych ceregielach.

Człowiekiem jestem i dla ludzi żyję. Jestem o tym przekonana.

A Czy Wy macie coś, co niezawodnie sprawia, że tak, jak Wam się nie chciało, to po tym właśnie zaczyna Wam się chcieć? Co to takiego? Im więcej takich czynników, tym łatwiej będzie nam się zmotywować do działania. A właśnie czytam sobie nową książkę Zygmunta Miłoszewskiego i jedyne, o czym myślę, to fakt, że życie jest po to, by działać. Bo nie wiadomo, kiedy nam przeleci przez palce.

Trzymajcie się w takim razie, dajcie znać o swoich motywatorach i powodzenia w realizacji planów!

Wasza

Emilia

Jak znaleźć czas na pisanie, kiedy masz wymagającą pracę?

Jak znaleźć czas na pisanie, kiedy masz wymagającą pracę?

Miewam momenty, gdy marzę o dożywotnim L4 albo byciu już w tym punkcie, kiedy jestem freelancerem. Potem mi się przypomina, że mam rewelacyjną pracę, która na ogół nie doprowadza mnie do szału, a przynosi mnóstwo satysfakcji. Jest jednak bardzo trudna i wymaga nieustannego zaangażowania, sporadycznie nawet w środku nocy… I jak w takich warunkach napisać notkę na bloga, a co dopiero drugą książkę?!

Poniżej 5 wskazówek, jak znaleźć czas na pisanie, kiedy jesteś w podobnej sytuacji do mnie, czyli pracujesz na etat i zależy Ci, by rozwijać się zawodowo. Niezależnie od tego, co musisz napisać (posty na zapas, pracę magisterską czy książkę), najważniejsza jest…

1. Świadomość zakończenia dzieła.

john irving

John Irving, źródło: http://cdn.prod.elseone.nl

Nie są to moje słowa, tylko kogoś o wiele mądrzejszego. Mój mistrz, John Irving, w Świecie według Garpa zawiera wiele cennych porad dla pisarzy, dlatego polecam Wam z całego serca tę książkę. To istna skarbnica wiedzy o tworzeniu literatury. Powinna być biblią każdego pisarza. Sami zobaczcie.

[…] był prawdziwym pisarzem […] dlatego, że wiedział to, co powinien wiedzieć każdy artysta: że „człowiek rozwija się tylko, kończąc jedno, a zaczynając drugie”. Nawet jeśli te tak zwane zakończenia i początki są złudzeniami. Garp nie pisał szybciej od innych ani więcej; po prostu pracował ze świadomością zakończenia dzieła.

Przypomnij sobie ostatnią rzecz, którą ukończyłeś, to rewelacyjne uczucie, będące satysfakcją z wykonanej pracy! Z napisaniem utworu może być podobnie. Warto, byś od początku miał przed oczyma zakończenie, by wiedzieć, do czego zmierzasz.

Jeśli cechuje Cię słomiany zapał i tak naprawdę nigdy jeszcze niczego nie skończyłeś, masz pod górkę. Nie masz czego sobie przypominać. Na szczęście, jako pisarz, powinieneś mieć fantazję, więc wyobraź sobie po prostu, że stawiasz ostatnie słowo, a po nim kropkę. To jeden z najlepszych momentów Twojego życia, obiecuję Ci to.

Niestety, nawet Ci z nas, którzy mają niesamowicie bujną wyobraźnię, czasem miewają problemy z wyobrażeniem sobie tak prozaicznych momentów. Dlatego warto powiedzieć sobie, że nawet słonia można zjeść po kawałeczku. I w ten sposób przejść do punktu drugiego.

2. Zaplanuj swój tekst!

Wstęp, rozwinięcie i zakończenie to dobre na początek. Zrób ramowy plan swojego nowego postu. O czym chcesz opowiedzieć czytelnikowi? Jakie argumenty powinieneś zawrzeć w swojej pracy? Jak rozpoczęła się przygoda głównego bohatera Twojej powieści? I każdego innego? Jak rozwinęła i w jaki sposób kończy? Napisz to. Długopisem. Na kartce. A potem wykreślaj. Zrobiłam tak w przypadku mojej pierwszej książki, Piromanów. Napisałam ją w trzy miesiące! Dlatego polecam właśnie takie rozwiązanie i gwarantuję skuteczność.

Jak zrobić perfekcyjny plan? Postaram się Wam wyjaśnić to za tydzień…

Ale plan, nawet najlepszy, sam się nie zrealizuje. Dodatkowo zatem, co może Cię zadziwi, zrealizuj krok trzeci, czyli…

3. Popadnij w uzależnienie!

William S Burroughs

William S. Burroughs, źródło: https://codepen.io/YolandaKok/pen/jALbBB

Siła nawyku to nie przelewki. Palę papierosy, więc znam się na rzeczy. Rzygam już nikotyną, nie jest mi do niczego potrzebna. Ale są pewne sytuacje, kiedy mój mózg łaknie zapalenia papierosa, bo jest przyzwyczajony do wykonywania tej czynności. Pamiętaj: mózg jest leniwy. Kiedy raz go zaprogramujesz, będzie dążył do tego, żeby powtarzać wyuczoną czynność, bo nie jest miłośnikiem zmian. Dlatego najtrudniej zacząć, a potem już jakoś leci.

Kiedy zatem dysponujesz już planem, ustal czas na pisanie. W doskonałym scenariuszu byłaby to minimum godzina każdego dnia. (Serio, godzina to minimum, ja wiem, że inni piszą, wystarczy chociaż 15 minut, ale co zrobisz przez te żałosne 15 minut? Czasem dłużej koncentrujesz się na postawieniu klocka w kiblu, a co dopiero na napisaniu dobrego fragmentu)!

Nie znam Twojego grafiku, więc nie mam pojęcia, jak wyglądają Twoje popołudnia. Pewnie przychodzisz styrany z pracy, wpieprzasz obiad i marzysz o drzemce, ale w sumie jest już ciemno, więc lądujesz w wyrze, oglądając Netflixa. I tyle pożytku z tego dnia powszedniego. Skwituję to krótko: nędza. Kto chce wygrywać, ten nie może spać! Obudź się zatem. Wiem, że się nie chce. Tylko właśnie wtedy, kiedy tak bardzo masz wszystkiego dosyć, zadaj sobie pytanie: czy nie lepiej zadbać o to, by wszystkiego się chciało? Przecież będąc uznanym pisarzem, możesz sobie pozwolić na o wiele więcej niż wówczas, gdy wciąż będziesz harował na etacie. A od czegoś trzeba zacząć, więc rusz dupsko.

Wiesz, kiedy mnie się najlepiej pisze?
Wracam z pracy, jem obiad i zamiast drzemać (choć bardzo mi się chce, naprawdę!), oglądam sobie YouTube albo jeden odcinek jakiegoś serialu. Albo czytam książkę. Czekam, aż mi się wszystko ułoży w żołądku i po dwóch godzinach wykonuję aktywność fizyczną. Albo idę potruchtać, albo robię pilates. I potem jestem wręcz przeładowana energetycznie, więc łatwiej mi znowu zabrać się do pracy. Sadzam więc poślady przed laptopem i trzaskam, ile mogę. Ile konkretnie?

No właśnie.

4. Wiedz, kiedy przestać.

Stephen King, źródło: http://bezszyldu.pl

Stephen King, źródło: http://bezszyldu.pl

Choć najlepiej nie przestawaj. Jeśli już Ci dobrze idzie, nie zatrzymuj się. Od jednej zarwanej nocki jeszcze nikt nie umarł. Odejdź od edytora tekstu dopiero, kiedy ukończysz wyznaczony sobie wcześniej poziom. To może być jeden punkt z Twojego planu zdarzeń, albo półtora (niektórzy, np. Stephen King w swoim Pamiętniku rzemieślnika, uważają, że lepiej kończyć pisanie w punkcie, w którym wciąż mamy flow i łatwo będzie nam ruszyć dalej). To może być 10 stron. Albo 10 000 znaków ze spacjami. Wyznacz sobie limit, który musisz bezwarunkowo spełnić, by móc z czystym sumieniem umyć się i położyć do spania. Niech nie będzie to czas spędzony przed kompem, bardzo Cię proszę! Wiemy, jak bardzo bywa bezproduktywny, więc niech będzie to coś namacalnego, ok? Obiecasz? Nie mnie, bądźmy poważni. Obiecaj sobie z przyszłości! Tej wspaniałej, pracowitej osobie, która wykonała ogromną pracę i została za to nagrodzona w postaci pięknie wydanej, sprzedającej się, bardzo dobrej książki.

Już?

Super, to teraz powiedz o tym innym.

5. Sprawdź, jak bardzo zależy na Tobie bliskim.

Nie musisz od razu kazać im wypieprzać z Twojego życia, co to, to nie. Ale uświadom ich, że od godziny tej jesteś po prostu niedostępny. Nie ma Cię. Przechodzisz do innego wymiaru, skąd nie ma powrotu do następnego dnia. Nie jesteś stworzony po to, by być na zawołanie innych ludzi w każdym momencie Twojego życia. Nawet, jeśli chodzi o Twojego męża/narzeczonego/konkubenta/kochanka/chłopaka, na widok którego masz kisiel w majtkach. Nawet, jeśli chodzi o Twoją matkę czy dziecko. Twoim świętym obowiązkiem wobec siebie jest rozwój.

I uwierz mi, choć ludzie wokół Ciebie będą narzekać, psioczyć na Ciebie, mówić, że Ci już na nich najwyraźniej nie zależy, albo że jesteś egoistą… To prawdziwym szacunkiem obdarzą Ci wtedy, gdy skończysz to, co zacząłeś. I wówczas poznasz, kto kocha Cię najbardziej.

 

A na koniec powiem Ci, że oczywiście na czas pisania wyłączasz telefon i Internet. Jeśli czegoś nie wiesz, zostawiasz lukę w zdaniu albo cały akapit. Dodajesz notatkę: sprawdzić podczas pierwszej redakcji. Inaczej nigdy nie skończysz. Rozumiesz? Internet to Twój największy wróg.

I fajnie byłoby też, gdybyś nie podjadał w trakcie pisania, za to pił dużo płynów. Ale wiem, marzenia ściętej głowy, i te pe.

Nie wiem, jak Ty, ale ja w 2018 chcę mieć na koncie już drugą wydaną książkę, więc bierz się do roboty.

Twoja

Emilia

Jeśli podobał Ci się wpis, zapraszam do wyrażenia opinii. W komentarzu albo na Facebooku:

Fabryka życia #6 – Jak się napierdala, to nawet jak nie wychodzi…

Fabryka życia #6 – Jak się napierdala, to nawet jak nie wychodzi…

… to wychodzi.*

Analizuję ostatnie dni i zaczynam rozumieć, skąd brało się moje złe samopoczucie. Pomijając przeziębienie. Wyobraźcie sobie, że dałam się opętać lenistwu. Uważałam, że nic się nie dzieje, bo to taki martwy okres i można spokojnie przepierdolić czas z przyjaciółkami w ciepłym mieszkaniu, podczas gdy na zewnątrz jest nudno, zimno i źle.

Otóż nie.

Jak sobie pościelisz, tak się wyśpisz.

Przez większość swojego życia szukałam autorytetów. Inspirujących ludzi, takich, za którymi mogłabym pójść na kraniec świata i dla których potrafiłabym rzucić się w przepaść, popychających mnie do przeskakiwania samej siebie. Nadszedł czas, by zrozumieć, że jeśli chwilowo wokół mnie brakuje takich osób, muszę być sama dla siebie największym motywatorem. Skoro potrafię to robić dla innych, dlaczego nie sama dla siebie? Przecież Mam tę moc.

Jedna sprawa mnie tylko irytuje, że nie wszystkie bliskie mi osoby zdają sobie sprawę z tego, czym tak naprawdę jest pisanie. I dla mnie, i w ogóle. Owszem, wiedzą, że pisanie jest treścią mojego życia, ale nie do końca chyba pojmują, jak wielką satysfakcję odczuwam z każdego napisanego rozdziału. I że niestety potrzebuję do tego kompletnej ciszy, odpowiedniej atmosfery, braku przerywników… Po prostu samotności. Nie wiem, jak się uporać z tym problemem, bo nie chcę zostać źle zrozumiana. Miło mi spędzać czas z ludźmi, których uwielbiam, ale nie pisząc, nie czuję się w pełni wartościowa.

Od tego dylematu chce mi się wymiotować.

Może to dobre miejsce na apel? Żebyście pamiętali o mnie, wysyłali zaproszenia na różne eventy, dobijali się, gdy jest Wam źle (ale serio źle), ale nie wmanewrowywali w godzinne dyskusje na temat, dlaczego nie chcę z Wami jechać na zakupy? Bardzo mi na Was zależy, kochani, ale kiedy nie piszę, nie umiem być szczęśliwa.

No bo wkurwia mnie, wkurwia niemiłosiernie, że moim największym osiągnięciem z tego tygodnia jest oddanie terminowo do druku książki (życie zawodowe) i kupienie czerwonej bluzy na wyprzedaży (życie prywatne). No ni chuja, nie godzę się na to. Czasy, kiedy podniesienie się z łóżka było ogromnym sukcesem już dawno minęły. To nie ja, ja chcę więcej.

Zatem muszę planować, ponieważ to najprostsza metoda, żeby się realizować. Potrzebuję planu! Od teraz plan będzie moim największym przyjacielem. Tak naprawdę sporządzę go po to, żeby nie wyszedł, bo znając nieograniczone możliwości Wszechświata oraz mojej nieustannej tendencji do pakowania się w kłopoty, coś pójdzie nie-tak. Ale lepiej tak niż nijak, rzekła Emilka Coehlo i podzieliła się z czytelnikami bloga sekretną wiedzą o tym, że mimo usilnych starań pisania książki, będzie wychodzić z domu.

Już w najbliższy weekend będę uczestniczyć w poznańskim Festiwalu Podróżniczym Śladami Marzeń. Służbowo, z misją i Agatą. W sobotę 18 lutego o godzinie 15.00 na sąsiadającej imprezie, w Strefie Kontynentów, swoje wystąpienie będzie miał Arun Milcarz, autor Czadu, do którego wydania się przyczyniłam, i którego recenzję znajdziecie TUTAJ. Jeśli jesteście z Poznania, koniecznie odwiedźcie Międzynarodowe Targi Poznańskie!

W marcu kolejna impreza podróżnicza związana z moją pracą, czyli Kolosy w Gdyni. Zadbam o to, by na Instagramie przeprowadzić fotorelację z największego spędu podróżników w tej części Europy. Dlatego zapraszam do obserwowania profilu już zawczasu! Miło będzie stanąć znów nad brzegiem morza, w nocy, paląc papierosy i wspominając ostatnie miesiące…

Kwiecień to Enea Spring Break! Kilkudniowa konferencja muzyczna w Poznaniu. W zeszłym roku udział wzięli m.in. Malky, Dawid Podsiadło, Taco Hemingway i Monika Brodka, zaś w tym na razie ogłoszono Anitę Lipnicką oraz Fisz Emade Tworzywo. Nie na wielkie gwiazdy się jednak cieszę, a na mniejsze, kameralne koncerty w zatłoczonych knajpach wokół Starego Rynku. Klimat tego festiwalu jest naprawdę niepowtarzalny i bardzo się cieszę, że znów będę mogła wziąć w nim udział razem z Mateuszem.

A maj to jak zwykle Warszawa. Pierwszy raz będę uczestniczyć w Targach Książki jako bloger, nie wystawca. Mamy z Agatą legitymacje prasowe i mnóstwo czasu, więc spróbujemy przygotować dla Was sporo dobrego kontentu. Nareszcie będę miała czasu, by spotkać się z prowadzącymi blogi, które obserwuję od długiego czasu oraz pisarzami, jakich najbardziej podziwiam. Premiera książki Jakuba Żulczyka to gwóźdź tegorocznego wydarzenia. Nie mogę się doczekać!

Mam też dalszą perspektywę na rozwój Fabryki dygresji, lecz jedyne, co Wam mogę powiedzieć, to zachęta do nieustannego obserwowania, co tu się będzie odpierdalało. Zostańcie ze mną, a nie pożałujecie.

Howgh!

___________________________

* Krzysztof Gonciarz